Saturday, 10 July 2010

Λεμονάδα!

Το καλοκαίρι έχει έρθει για τα καλά.. όπως και η ζέστη.. οι διακοπές έχουν αρχίσει να έρχονται στο τέλος τους... δουλειά και διάβασμα μας περιμένει τις επόμενες εβδομάδες. Για αυτό χρειαζόμαστε έναν δροσιστικό σύντροφο για τις ζεστές ώρες τις ημέρας.
Ποιόν άλλον; μα φυσικά ένα ποτήρι φυσική σπιτική λεμονάδα!

Σήμερα λοιπόν καταπιάστικα με το project: Λεμονάδα. Θυμάμαι είχα ξαναφτιάξει πάλι στο παρελθόν, δεν θυμάμαι όμως καθόλου πότε και πώς...

Γενικά εγώ και η κουζίνα δεν έχουμε και τις καλύτερες σχέσεις, εκτός αν είναι ώρα φαγητού. :p

Anywayzz, έψαξα στο internet για συνταγές και βρήκα εδώ, την παρακάτω:

Συστατικά συνταγής
  • 4 λεμόνια
  • 1/2 λίτρο νερό
  • 800 γραμμάρια ζάχαρη  
Οδηγίες συνταγής 
Ξύνουμε τα λεμόνια στον τρίφτη και προσθέτουμε το ξύσμα σε μία κατσαρόλα, όπου έχουμε τοποθετήσει το νερό και τη ζάχαρη. Ζεσταίνουμε το μείγμα μας και μόλις πάρει βράση χαμηλώνουμε τη φωτιά και αφήνουμε για 10- 15λεπτά ακόμα. Στο τέλος και αφού κρυώσει το σιρόπι μας, προσθέτουμε και το χυμό από τα λεμόνια.
Παίρνουμε ένα γυάλινο μπουκάλι και με τη βοήθεια ενός σουρωτηριού και ενός χωνιού, βάζουμε μέσα το χυμό λεμονιού. Τέλος βάζουμε το μπουκάλι με το χυμό στο ψυγείο, όπου διατηρείται τουλάχιστον για δύο εβδομάδες. Σερβίρεται σε μικρή δόση σε ποτήρι όπου προσθέτουμε και παγωμένο νερό.

Και ιδού τα αποτελέσματα!







Das Ideal

Das Ideal
von Kurt Tucholsky

Ja, das möchste:
Eine Villa im Grünen mit großer Terasse,
vorn die Ostsee, hinten die Friedrichstraße;
mot schöner Aussicht, ländlich-mondän, vom Badeyimmer ist die Zugspitze zu sehen -
aber abends zum Kino hast du's nicht weit. 
Das Ganze schlicht, voller Bescheidenheit:

Neun Zimmer, -nein, doch lieber zehn!
Ein Dachgarten, wo die Eichen drauf stehn,
Radio, Zentralheizung, Vakuum,
eine Dienerschaft, gut gezogen und stumm,
eine süße Frau voller Rasse und Verve -
(und eine fürs Wochenend, zur Reserve) -,
einei Bibliothek und drumherum
Einsamkeit und Hummelgesumm.

Im Stall: zwei Ponys, vier Vollbluthengste,
acht Autos, Motorrad - alles lenkste
natürlich selber - das wär' ja gelacht!
Und zwischendurch gehst du auf Hochwilsjagd.

Ja, und das hab' ich ganz vergessen:
Prima Küche - bestes Essen -
alte Weine aus schönem Pokal -
und egalweg bleibst du dünn wie ein Aal.
Und Geld. Und an Scmuck eine richtige Portion.
Und noch 'ne Million und noch 'ne Million.
Und Reisen. Und fröhliche Lebensbuntheit.
Und famose Kinder. Und ewige Gesundheit.

Ja, das möchste!
Aber wie das so ist hienieden:
manchmal scheint's so, als sei es beschieden
nur pöapö, das irdische Glück,
Immer fehlt dir irgendein Stück.
Hast du Geld, dann hast du nicht Käten;
Hast du die Frau, dann fehl'n dir Moneten - 
hast du die Geisha, dann stört dich den Fächer:
bald fehlt uns den Wein, bald fehlt uns der Becher.
Etwas ist immer.

Tröste dich.
Jedes Glück hat einen kleinen Stich.
Wir möchten so viel: Haben. Sein. Und gelten.
Dass einer alles hat: das ist selten.


Zitat des Tages



Mein Leben, ein einzig Abenteuer
Johann Wolfgang von Goethe

 

Saturday, 3 July 2010

Kirigami

Ναι, καλά ακούσατε. Kirigami. Είναι η ιαπωνική τέχνη δίπλωσης χαρτιού για την δημιουργία σχεδίων. Αυτή την φορά στόχος ήταν διακοσμητικά λουλούδια. Και επειδή αυτό δεν μου ήρθε ουρανοκατέβατο, ορίστε η έμπνευση και το  how-to:

Kαι η δική μου εκδοχή: 

Spruch des Tages

 
Wissen ist Macht.
nach Francis Bacon Meditationes sacrae, 11


Die Bücherverbrennung

Die Bücherverbrennung
von Bertolt Brecht

Als das Regime befahl
Bücher mit schädlichem Wissen
Öffentlich zu verbrennen und allenthalben
Ochsen gezwungen wurden, Karren mit Büchern
zu den Scheiterhaufen zu ziehen, entdeckte
ein verjagter Dichter, einer der besten
die Liste der Verbrannten studiert, entsetzt,
dass seine Bücher vergessen waren.
Er eilte zum Schreibtisch, zornbeflügelt,
und schrieb einen Brief an die Machthaber.
Verbrennt mich! schreib er mit fliegender Feder.
Verbrennt mich! Tut mir das nicht an!
Lasst mich nicht übrig! Habe ich nicht immer
die Wahrheit berichtet in meinen Büchern_
Und jetzt werd ich von Euch wie ein Lügner
behandelt! Ich befehle euch:
Verbrennt mich!


Friday, 2 July 2010

As I Grew Older

As I Grew Older     

It was a long time ago.
I have almost forgotten my dream.
But it was there then,
In front of me,
Bright like a sun--
My dream.
And then the wall rose,
Rose slowly,
Slowly,
Between me and my dream.
Rose until it touched the sky--
The wall.
Shadow.
I am black.
I lie down in the shadow.
No longer the light of my dream before me,
Above me.
Only the thick wall.
Only the shadow.
My hands!
My dark hands!
Break through the wall!
Find my dream!
Help me to shatter this darkness,
To smash this night,
To break this shadow
Into a thousand lights of sun,
Into a thousand whirling dreams
Of sun!

Langston Hughes


Store

Η περασμένη εβδομάδα ήταν λίγο πολύ αφιερωμένη στην κατασκευή εποθυηκευτικών χώρων, και το συμμάζεμα -επιτέλους!- του γραφείου μου... Ξεκίνησα λοιπόν.. και έφτιαξα μια μολυβοθήκη:


... με την συνήθη διαδικασία, μάζεψα ρολά από χαρτί και φύλλα περιοδικών, έντυσα τα ρολά με τις σελίδες των περιοδικών και τέλος πρόσθεσα και έναν χαρτονένιο πάτο!

Επίσης έφτιαξα από κουτιά δημητριακών κουτιά για τα ατελείωτα χαρτιά που υπάρχουν στο γραφείο μου... στο τέλος έβαλα και ετικέτες ;)


Eπιτέλους μια τάξη!






Zitat des Tages


 
Mein Vaterland ist da, 
wo es mir wohl geht.

Johann Wolfgang von Goethe